Archief van
Auteur: Clasca Daalman

Vastzitten in de woestijn

Vastzitten in de woestijn

Rijden in de woestijn is nog niet zo makkelijk

Tijdens onze rondreis in Oman zouden we één nacht in de Wahiba Sands woestijn overnachten. Met de gehuurde Toyota Prado zou het rijden naar de accommodatie eenvoudig te doen moeten zijn. Braaf hielden we ons aan het advies om bij een bandenzaakje net voor de toegang tot de woestijn wat lucht uit de banden te halen. De auto werd in de juiste 4WD stand gezet en ook hielden we ons strikt aan de aanwijzingen op de beperkte routebeschrijving. Rechts en gelijk weer links bij een nederzetting. Bij een soort splitsing het pad links aanhouden (rechts staat een doodskop getekend!). Na ongeveer 23 km. linksaf en dan met een haarspeldbocht een duin op, daarachter ligt 1000 Nights Camp.

Het gaat goed tot we die duin op moeten, van een harde zand ondergrond rij ik ineens in een hele mulle variant met veel te weinig snelheid om omhoog te komen. De Toyota zat in no-time hartstikke vast. Beschaamd keek ik naar rechts, oeps. Zelf kregen we absoluut geen beweging in het vehicle, de gedachte om hier te moeten overnachten zorgde voor lichte paniek. Gelukkig hadden we na een aantal pogingen bereik met de mobiel om het tentenkamp te bellen. Ongeveer 15 minuten later arriveerden een jeep van het kamp. 4 Mannen in lange, witte gewaden en geblokte hoofddoeken overzagen de situatie snel. Ali stapte achter het stuur en met wat heen en weer geduw, geroep en gelach kwam de auto weer los. Als passagier reden we mee naar boven, waar we net voor het donker aankwamen. Weer een avontuur doorstaan.

Voorkom stress bij het inpakken van koffers

Voorkom stress bij het inpakken van koffers

Je koffer inpakken hoeft niet ingewikkeld te zijn

Als je voor een wat langere periode op reis gaat, kan het inpakken van je koffer een behoorlijke uitdaging zijn. Voorkom inpakstress, bekijk in dit filmpje hoe professionals het aanpakken en ga heerlijk relaxed op reis.

Central Park, New York

Central Park, New York

Op een warme lentedag in New York is Central Park een perfecte plek om te vertoeven.

De New Yorkers zijn hier zelf ook te vinden, ze spelen een potje schaak of honkbal. Ze proberen wat geld te verdienen door muziek te maken of een dansvoorstelling te geven. Bruidsparen, verliefde stelletjes en modellen in de dop worden gefotografeerd. Gondels varen voorbij en ook per koets kun je rondgereden worden. Met een koffie hier en een ijsje daar, relaxen op een grasveld en luisteren naar een heus orkest gaat de tijd voorbij. Een heerlijke plek midden in deze geweldige, wereldstad.

Weekend in Dublin

Weekend in Dublin

Een feestelijk weekend in Dublin

Het bemachtigen van concertkaartjes voor een concert van Bruce Springsteen in Dublin, bracht ons een heel weekend naar deze Ierse stad. Een stad die wordt opgesplitst door de rivier Liffey, met ten noorden ervan een wijk in opkomst waar leuke, kleine zaakjes zich vestigen. Ten zuiden van de stad ligt de wijk met de meeste bezienswaardigheden.

Direct na aankomst op vrijdagmiddag bezochten we Trinity College met de Book of Kells en de enorm indrukwekkende Long Room. De vel gekleurde Georgian doors op Merrion Square gingen niet onopgemerkt voorbij, net zo min als het standbeeld van Oscar Wilde. De schrijver is tegenover de plek waar zijn standbeeld staat geboren.

Op zaterdag startten we onze trouwdag met een geweldig lekker ontbijt bij Brother Hubbard. Hier ligt de krant klaar met op de voorpagina een recensie van het concert van Bruce van de avond ervoor. De spanning stijgt al licht bij het lezen van zoveel enthousiasme. Met het ontbijt achter de kiezen staken we de rivier over om naar de Temple Bar Food Market te gaan. Het heerlijke weer zorgde voor een vrolijke sfeer in de stad en liet ons heerlijk relaxen in menig stadspark. Irish whiskey, Guinness beer en Ierse wol zijn goed vertegenwoordigd in het straatbeeld, wat de feestvreugde alleen maar verhoogde. Het bontgekleurde interieur van de Newman University Church gaat compleet verscholen achter de eenvoudige gevel, maar bleek zeker een bezoek waard. In het Powerscourt Townhouse hebben we heerlijk geluncht en na een bezoek aan Dublin Castle en Christ Church Cathedral sluiten we de dag af met een ‘Irish folklore & storytelling night’.

Als de concertdag is aangebroken zijn de zenuwen al vroeg aanwezig. Eerst werd er nog ontbeten bij WUFF, waar in de straat allerlei foto’s herinnerden aan de Paasopstand van precies 100 jaar daar voor. Een wandeling langs de Guinness fabriek, het bezichtigen van Street Art en het drinken van heerlijke koffie maakten het een fijne zondagochtend.

Dan is het tijd om de concertoutfit aan te trekken en op pad te gaan naar Croke Park. Onze tickets lagen klaar bij de box office vlakbij het stadion. De toegang was snel gevonden en in een heel gemoedelijk sfeer schuifelden we naar voren. Nog nooit ging het betreden van de pit bij een concert van Bruce zo rustig en al snel hadden we nieuwe beste vrienden. Als de band start breekt een groot feest los, met een gastoptreden van Bono als kers op de taart. De concertbeleving tussen de Ieren was geweldig, wat een leuk volk. Na het concert stroomde het stadion weer net zo rustig leeg als het ruim 3 uur eerder vol stroomde.

Door op onderstaande foto te klikken wordt het foto-album geopend

DublinDublin

Paragliden in Zwitserland

Paragliden in Zwitserland

Paragliden in de Alpen

Een aantal jaar geleden las ik een artikel in de National Geographic Traveler over het Berner Oberland en over Lauterbrunnen in het bijzonder. Een vallei gelegen aan de voet van de Alpentoppers Jungfrau, Eiger en Monch. Een vallei vol groene weides met bloemen, koeien en schapen. Een plek waar maar liefst 70 watervallen naar beneden vallen, een plek waar Zwitserland op haar best is en waar de betreffende journalist met een parachute boven had gehangen. Dat wilde ik ook! We waren in die tijd veel in Zwitserland en een weekend Lauterbrunnen was snel geregeld.

Bij aankomst waren de weersomstandigheden niet goed voor een afdaling. De vooraf geboekte vlucht kon niet doorgaan, we duimden voor betere omstandigheden voor de volgende dag. Die zondagochtend zagen we al vroeg dat het ‘s nachts gesneeuwd had, ook dreven er flarden van wolken door de straten. Een prachtig gezicht, maar niet veelbelovend voor onze vlucht. Bij het ontbijt kregen we toch een belletje dat het door kon gaan, de vooruitzichten waren goed.

De Nieuw-Zeelander Dan haalde ons op om naar het iets verderop gelegen Stechelberg te rijden van waar de kabelbaan ons naar boven zou brengen. Nog net op tijd kwam de andere piloot, Bruno, op zijn motor aangescheurd, zodat we compleet waren en op pad konden. De sneeuwlaag werd steeds dikker naarmate we hoger kwamen. De klim naar een open veld van waar we zouden starten bleek best pittig, het sneeuwde zelfs een beetje. Eenmaal op de startlocatie liet de zon zich zien en brak de bewolking hier en daar open, een prachtig gezicht. Ingesnoerd en voorzien van helm volgde instructies en moest een verzekeringsbewijs getekend worden.

Daarna zat ik ineens aan Bruno vast en renden we van een berg af om te gaan vliegen. Geen moment was het eng, hangend in de lucht is het uitzicht zo mooi dat je alleen maar kunt genieten. Dat het zwevend op deze hoogte behoorlijk fris is merkten we al snel, de kou is echter snel vergeten door alles wat er te zien is. Wolken cirkelden om ons heen, trokken open en weer dicht. Rotswanden kwamen akelig dichtbij, vogels floten en watervallen denderden omlaag. Dat het af en toe voelde alsof je op een boot zat was wat minder prettig, maar Bruno hield de koers zo veel mogelijk recht. Na zo’n 20 minuten kwam de grond weer in zicht en landden we keurig op onze voetjes in het gras. Wat een geweldige belevenis! Terug in het dorp warmden we weer op met koffie en thee en bekeken de vele gemaakte foto’s, Zwitserland is hier zeker op haar mooist!

Lauterbrunnen from Clasca Daalman on Vimeo.

Op zoek naar Nederlands graf op Arlington Cemetery

Op zoek naar Nederlands graf op Arlington Cemetery

Memorial Day 2014

Vlak voordat wij naar Washington D.C. gaan lees ik een artikel over een gesneuvelde Nederlandse soldaat.

Dirk van Beusekom is marineofficier in Nederlands-Indië. Hij keert eind jaren ’30 met zijn vrouw terug naar Nederland, waar niet veel later de oorlog uitbreekt. Samen met andere mariniers weet hij in Engeland te komen, waar hij het bericht ontvangt vader te zijn geworden van een dochter. Dit nieuws maakt hem zielsgelukkig en hij laat een teddybeer naar haar opsturen. Door de oorlog kan hij niet naar huis, maar vaart per onderzeeër de wereld over.

Zijn laatste reis gaat naar Connecticut in de Verenigde Staten. Bij het laden van torpedo’s breekt een hijskabel, waardoor een torpedo op Dirk valt en hij op slag dood is, slechts 35 jaar oud. Zijn lichaam wordt overgebracht naar de nationale begraafplaats Arlington in Washington D.C. Zijn dochter heeft hij nooit gezien, zij heeft slechts de teddybeer als aandenken aan haar vader.

Het verhaal raakte me en maakte dat ik zijn graf wilde bezoeken. Toevallig is het op de dag dat wij Arlington bezoeken Memorial Day, een dag waarop gesneuvelde Amerikaanse soldaten herdacht worden. Alle graven zijn voorzien van een vlaggetje en een roos, er zijn veel herdenkingsplechtigheden gaande. Na enig zoekwerk vinden we de Nederlandse sectie en ook het graf van Dirk van Beusekom. Mooi om hem op deze dag te kunnen herdenken.

In het wilde westen

In het wilde westen

De mooiste plek van de dag?

Als we het terrein van de Cliff Dwellers Lodge oprijden, ligt een dag vol indrukwekkend natuurschoon achter ons. The North Rim van de Grand Canyon en The Vermillion Cliffs streden om de titel ‘mooiste plek van die dag’. Er zou nog een concurrent bijkomen in die competitie.

Twee benzinepompen, een rommelig kantoortje, een restaurant en wat motelkamers, veel meer stelt onze overnachtingsplek niet voor. Toch voelt het er heel gemoedelijk en fijn. In het restaurant volgt hond Dreamer elk bord  dat de keuken uitkomt, volkomen terecht want er worden heerlijke maaltijden bereid.

Tijdens het eten wordt het langzaam donker en stil. De temperatuur is nog steeds aangenaam, waardoor we op onze veranda bijkomen van de dag. De buren zitten ook buiten, we raken aan de praat en drinken een biertje. Wanneer de lampen op het terrein later uitgaan wordt het aardedonker en zien we sterren zo ver het oog reikt. Liggend op de grond kijken we omhoog, gefascineerd door wat we zien. In stille bewondering blijven we nog lang kijken naar al het gefonkel. Dit is misschien wel de mooiste plek van vandaag!

Top