Archief van
Categorie: ReisMomenten

Costa Calida, een stukje onbekend Spanje

Costa Calida, een stukje onbekend Spanje

De Costa Calida is niet het meest bekende deel van Spanje, maar bleek een heerlijke plek om van de najaarszon te genieten. Deze strook kust ligt tussen Andalusië en de Costa Blanca, met in het achterland mooie natuur en leuke steden. We verbleven in het dorpje Isla Plana, waar we tegenover de kerk een leuk buurthuis aantroffen waar de locals elkaar de hele dag door ontmoeten. ’s Ochtends een koffie met de krant, ’s middags wat tapas en ’s avonds een biertje, het bleek een fijne uitvalsbasis voor de nodige uitstapjes.

Bizarre rotsformaties, lege stranden, een naaldbos, muurschilderingen, mooie gebouwen en lekker eten, allemaal ingrediënten voor een heerlijke week in de zon.

Een ongeplande korte route naar ons verblijf bleek door een soort drooggevallen rivierbedding te gaan, waarbij we in een slakkengang door de kuilen hobbelden met een stofwolk achter ons aan. Ook het bezoek aan een verlaten mijn zal ons lang bijblijven, een hele bijzondere omgeving met prachtig gekleurde oppervlakten.

Op de Kaap Tinoso is een kasteel herbouwd dat vroeger dienst deed als verdedigingswerk voor de stad Cartagena. Op de weg naar boven heb je mooie uitzichten over de bergen en het water. De onderwaterwereld rond de Kaap bleek tijdens een aantal duiken ook zeker de moeite waard. Kortom, een nieuw ontdekt stukje Spanje waar we heerlijk tot rust zijn gekomen.

Klik op de foto om het fotoalbum te openen

Costa CalidaCosta Calida

Een weekend vol reismomenten

Een weekend vol reismomenten

Deze zomer kwamen onze vrienden uit Turkije over voor een kort bezoek. Het belangrijkste was om tijd met elkaar door te brengen, maar we maakten natuurlijk ook uitstapjes. Dit werden mooie reismomenten.

De trams die bellend langsrazen, de auto’s die bijna allemaal in tact zijn en de fietsen! Stadsfietsen, bakfietsen, vouwfietsen, senioren op fietsen, fietsenstallingen, vol verbazing liepen ze rond. Een poging om zelf in de stad te fietsen werd niet eens ondernomen na het zien van het drukke verkeer. De grachten, Negen Straatjes, Anne Frank en de Westertoren, vele kilometers liepen we door de stad, afgewisseld met een rondvaart en tramritjes. Van Gogh stond centraal, met een uitgebreid bezoek aan het museum en een bezoek aan het Brabantse Nuenen waar Vincent ooit woonde.

Ook bezochten we het gemaal van Cruquis om uit te leggen hoe ons land onder zeeniveau kan liggen en was er koffie met appeltaart in het naastgelegen theehuis. Eten en drinken deden we overigens veel, van kroketten op brood in mijn breicafé tot poffertjes naast de Wester. Bij het rijden langs de Vecht scheen de zon volop, zodat ze niet alleen een grijs Nederland hebben gezien.

Van alle reismomenten maakten we foto’s en daarvan maakte ik dan weer een fotoboek dat ik deze week naar Turkije stuurde, een mooie herinnering aan een veel te kort samenzijn.

ReisMoment in eigen stad

ReisMoment in eigen stad

Amsterdam, trekpleister voor toeristen maar ook voor een inwoner een fijne bestemming

Wandelend in de stad kan ik me soms op reis wanen, zoals hier in het Vondelpark. Het mooie weer lokte veel mensen naar de schaduw in het park, maar er werd ook van de zon genoten op de vele grasvelden. Skaters, fietsers, hardlopers en bolderkarren, alles kwam voorbij. Zelfs een groep senioren werd in hun rolstoel op een rondje park getrakteerd. Diverse honden en baasjes troffen soortgelijke, een groepje zwangeren deed aan gym en voor sommigen dienden de bankjes als ideale slaapplek. Gepoedeld werd er in het zwembad en zelfs in de vijver werd verkoeling gezocht.

Een heerlijke plek midden in de stad op zo maar een zomerse dag.

Vastzitten in de woestijn

Vastzitten in de woestijn

Rijden in de woestijn is nog niet zo makkelijk

Tijdens onze rondreis in Oman zouden we één nacht in de Wahiba Sands woestijn overnachten. Met de gehuurde Toyota Prado zou het rijden naar de accommodatie eenvoudig te doen moeten zijn. Braaf hielden we ons aan het advies om bij een bandenzaakje net voor de toegang tot de woestijn wat lucht uit de banden te halen. De auto werd in de juiste 4WD stand gezet en ook hielden we ons strikt aan de aanwijzingen op de beperkte routebeschrijving. Rechts en gelijk weer links bij een nederzetting. Bij een soort splitsing het pad links aanhouden (rechts staat een doodskop getekend!). Na ongeveer 23 km. linksaf en dan met een haarspeldbocht een duin op, daarachter ligt 1000 Nights Camp.

Het gaat goed tot we die duin op moeten, van een harde zand ondergrond rij ik ineens in een hele mulle variant met veel te weinig snelheid om omhoog te komen. De Toyota zat in no-time hartstikke vast. Beschaamd keek ik naar rechts, oeps. Zelf kregen we absoluut geen beweging in het vehicle, de gedachte om hier te moeten overnachten zorgde voor lichte paniek. Gelukkig hadden we na een aantal pogingen bereik met de mobiel om het tentenkamp te bellen. Ongeveer 15 minuten later arriveerden een jeep van het kamp. 4 Mannen in lange, witte gewaden en geblokte hoofddoeken overzagen de situatie snel. Ali stapte achter het stuur en met wat heen en weer geduw, geroep en gelach kwam de auto weer los. Als passagier reden we mee naar boven, waar we net voor het donker aankwamen. Weer een avontuur doorstaan.

Central Park, New York

Central Park, New York

Op een warme lentedag in New York is Central Park een perfecte plek om te vertoeven.

De New Yorkers zijn hier zelf ook te vinden, ze spelen een potje schaak of honkbal. Ze proberen wat geld te verdienen door muziek te maken of een dansvoorstelling te geven. Bruidsparen, verliefde stelletjes en modellen in de dop worden gefotografeerd. Gondels varen voorbij en ook per koets kun je rondgereden worden. Met een koffie hier en een ijsje daar, relaxen op een grasveld en luisteren naar een heus orkest gaat de tijd voorbij. Een heerlijke plek midden in deze geweldige, wereldstad.

Op zoek naar Nederlands graf op Arlington Cemetery

Op zoek naar Nederlands graf op Arlington Cemetery

Memorial Day 2014

Vlak voordat wij naar Washington D.C. gaan lees ik een artikel over een gesneuvelde Nederlandse soldaat.

Dirk van Beusekom is marineofficier in Nederlands-Indië. Hij keert eind jaren ’30 met zijn vrouw terug naar Nederland, waar niet veel later de oorlog uitbreekt. Samen met andere mariniers weet hij in Engeland te komen, waar hij het bericht ontvangt vader te zijn geworden van een dochter. Dit nieuws maakt hem zielsgelukkig en hij laat een teddybeer naar haar opsturen. Door de oorlog kan hij niet naar huis, maar vaart per onderzeeër de wereld over.

Zijn laatste reis gaat naar Connecticut in de Verenigde Staten. Bij het laden van torpedo’s breekt een hijskabel, waardoor een torpedo op Dirk valt en hij op slag dood is, slechts 35 jaar oud. Zijn lichaam wordt overgebracht naar de nationale begraafplaats Arlington in Washington D.C. Zijn dochter heeft hij nooit gezien, zij heeft slechts de teddybeer als aandenken aan haar vader.

Het verhaal raakte me en maakte dat ik zijn graf wilde bezoeken. Toevallig is het op de dag dat wij Arlington bezoeken Memorial Day, een dag waarop gesneuvelde Amerikaanse soldaten herdacht worden. Alle graven zijn voorzien van een vlaggetje en een roos, er zijn veel herdenkingsplechtigheden gaande. Na enig zoekwerk vinden we de Nederlandse sectie en ook het graf van Dirk van Beusekom. Mooi om hem op deze dag te kunnen herdenken.

In het wilde westen

In het wilde westen

De mooiste plek van de dag?

Als we het terrein van de Cliff Dwellers Lodge oprijden, ligt een dag vol indrukwekkend natuurschoon achter ons. The North Rim van de Grand Canyon en The Vermillion Cliffs streden om de titel ‘mooiste plek van die dag’. Er zou nog een concurrent bijkomen in die competitie.

Twee benzinepompen, een rommelig kantoortje, een restaurant en wat motelkamers, veel meer stelt onze overnachtingsplek niet voor. Toch voelt het er heel gemoedelijk en fijn. In het restaurant volgt hond Dreamer elk bord  dat de keuken uitkomt, volkomen terecht want er worden heerlijke maaltijden bereid.

Tijdens het eten wordt het langzaam donker en stil. De temperatuur is nog steeds aangenaam, waardoor we op onze veranda bijkomen van de dag. De buren zitten ook buiten, we raken aan de praat en drinken een biertje. Wanneer de lampen op het terrein later uitgaan wordt het aardedonker en zien we sterren zo ver het oog reikt. Liggend op de grond kijken we omhoog, gefascineerd door wat we zien. In stille bewondering blijven we nog lang kijken naar al het gefonkel. Dit is misschien wel de mooiste plek van vandaag!

Slapen in de jungle van Costa Rica

Slapen in de jungle van Costa Rica

Door de ramen van gaas klinkt een luid gebrul.

Het is nog donker, verschrikt zitten we rechtop in bed. ‘Wat was dat?’

Naar buiten glurend stellen we vast dat er geen leeuw op de veranda staat. Welk beest maakt er dan zo’n angstaanjagend geluid?! Weer klinkt gebrul, het lijkt van boven te komen. Voorzichtig doen we de deur open om buiten poolshoogte te nemen. Langzaam wordt het licht, bladeren ritselen, iets zwarts beweegt in de bomen. Op deze vroege ochtend in het Parque Nacional Tortuguero in Costa Rica maken we kennis met de brulaap. Wat een herrieschoppers! Ze zullen ons tijdens deze reis nog vaak wakker maken, gek genoeg mis ik ze soms in de stadsjungle thuis.

Top